Stuttgart zaskakujące miasto nad rzeką Neckar w Niemczech, którego historia sięga czasów rzymskich. Tu bowiem nad środkowym biegiem Neckaru przebywał najważniejszy i najistotniejszy wojskowy obóz warowny. Tutaj także, miało miejsce wydarzenie w 746 roku, które przeszło do historii jak „krwawa łaźnia w Cannstatt ” podczas, której zginął książę Alamenów (germańskiego związku plemiennego dokonującego najazdów na zachodnie prowincje cesarstwa rzymskiego). Almenowie buntujący się przeciw zwierzchności Franków zostali stłumieni przez syna Karola Młota – Karlomana. Po tym zdarzeniu Alemania przestała istnieć jako księstwo, a granica państwa Franków przesunęła się na południe w okolice środkowej Witembergii. W X wieku tereny Stutgarttu wchodziły w skład księstwa Szwabii, a następnie w 1488 roku w tereny Związku Szwabskiego, który przestał istnieć w roku 1533 w skutek konfliktów religijnych zwanych reformacją. Od 1806 roku Stuttgart był stolicą królestwa Witembergii. Po 1830 roku nastąpiło tu ożywienie życia gospodarczego. Rozwijało się rolnictwo, handel i rzemiosło. Dzięki pomyślnej koniunkturze udało się zredukować zadłużenie publiczne i zredukować podatki. 27 września 1841 roku król Wilhelm I obchodził hucznie swoje 60 urodziny, z których powodu dnia 28 września ulicami Stuttgartu przeszedł korowód liczący 10 390 uczestników, a całą uroczystość oglądało 200 000 widzów. Impet organizowanych uroczystości był wyrazem stabilności i jedności Witembergii, dzięki przemianom jakie zaszły za panowania króla Wilhelma I. W czasie II Wojny Światowej miasto zostało znacznie zniszczone wskutek bombardowań. Od roku 1946 Stuttgart był stolicą kraju związkowego Wirtembergia-Badenia, a następnie od 1952 – Badenia-Wirtembergia. Obecnie Stuttgart wciąż zwiększa swoje znaczenie na międzynarodowym rynku. Jest szóstym miastem co do wielkości w Niemczech i siedzibą ogromnych koncernów. Do największych z nich należy Bosch, Porsche, Daimler-Chrysler, IBM i HP.

Atrakcje i największe zabytki w Stuttgarcie‎ miałam okazję poznać w okresie od 28 grudnia 2019 do 3 stycznia 2020 roku. Spędziłam tu hucznego Sylwestra z pięknym pokazem fajerwerków i w bardzo miłym i pozytywnie zwariowanym towarzystwie znajomych. Początkowo Stuttgart nie powalił mnie na kolana. Tuż po przyjeździe, myślałam kolejne wielkie betonowe miasto. Jednak z dnia na dzień zwiedzając, poznając historię i ciekawe miejsca, miasto to zaczęło coraz bardziej zyskiwać w moich oczach, a ja sama zaczęłam coraz bardziej doceniać jego urok. Po odwiedzinach śmiało mogę Wam je polecić na wycieczkę i wypoczynek.

Co warto wiedzieć ?

Dojechać lub dolecieć do Stuttgartu jest łatwo. Istnieje wiele połączeń zarówno lotniczych jak i autokarowych. W przypadku tych drugich połączeń, gdy ruszamy z Polski podróż może być dość długa i zawierać przesiadki. Mi udało się tego uniknąć, gdyż mieszkam i pracuje na co dzień w Niemczech i do Stuttgartu nie mam do pokonania tak dużej odległości . Dlatego podróż minęła dość sprawnie i miło. W przypadku, gdy wybierzemy się samolotem z lotniska do centrum możemy dostać się w dość tani sposób za pomocą komunikacji miejskiej. Kursuje tu Stuttgart Airport Bus. Cena biletu w jedną stronę to ok 3 Euro. Dla porównania dojazd taksówką może kosztować nas od 15 do nawet ponad 20 Euro, w zależności od natężenia ruchu.

W Stuttgarcie występuje niemiecki z charakterystycznym dialektem dla tego regionu tzw. Schwäbisch , co czasem może utrudnić zrozumienie nawet osobą znającym język niemiecki jakiego uczą nas na kursach lub w szkołach. W przypadku nieznajomości języka Stuttgart to jedno z tych niemieckich metropolii, w których znajomość języka angielskiego wystarczy, by zdobyć nam potrzebne wiadomości.

Jeśli chodzi o noclegi to w Stuttgarcie jest cała masa hoteli, pensjonatów, apartamentów czy hosteli i jeden z drugim prześcigają się z ofertą, by przyciągnąć klientów. Przy wyborze jednak ze względu na rozległość miasta należy dobrze sprawdzić w jakim rejonie mieści się nasze miejsce noclegowe, gdyż w przypadku hotelu w odległych okręgach możemy tracić zbyt dużo czasu na komunikację.

Komunikacja miejska choć na pierwszy rzut oka dość skomplikowana ze względu na ilość i możliwości połączeń , to jest to, tylko początkowe złudzenia szybkie do przyswojenia i wykorzystania. Natomiast sama komunikacja jest bardzo dobrze zorganizowana i da się dzięki niej dojechać bez problemu do każdego miejsca. Wszystkie informacje na temat połączeń możemy uzyskać na stronie internetowej https://www.ssb-ag.de, a tu poniżej przykładowa mapa komunikacji miejskiej:

Dostęp do WiFi jest darmowy w hotelach, barach, sklepach i restauracjach oraz w centrum.

Płatności jak to zazwyczaj w wielkim mieście w większości sklepów, restauracji i tym podobnych, dokonacie kartą. Nie ma też problemu z znalezieniem bankomatu i wyborem gotówki.

Stuttgart i jego atrakcje

Stuttgart – serce miasta

Zwiedzanie zaczęłam zaraz po zakupie karty turystycznej StuttCard Plus dzięki, której mogłam wchodzić i korzystać z wszystkich Muzeów i korzystać w jej cenie z transportu publicznego. Kartę tą można zamówić przez internet lub zakupić tak jak ja na miejscu w Biurze Informacji Turystycznej mieszczącej się na przeciwko dworca kolejowego. Planując zwiedzanie należy pamiętać, że w poniedziałki wszystkie muzea w Stuttgarcie są zamknięte. Jako pierwszy etap wycieczki najlepiej obrać sobie spacer po Placu Pałacowym ( Schlossplaz ), to tętniące życiem serce miasta, ale jednocześnie jest to miejsce do odpoczynku, w odległości krótkiego spaceru od wielu atrakcji miasta. Jest to miejsce zarówno do świętowania, jak i relaksu. Koncerty na świeżym powietrzu odbywają się tutaj w regularnych odstępach czasu na tle Nowego Pałacu. Na początku sierpnia Letni Festiwal w Stuttgarcie przekształca Schlossplaz w wesoło oświetloną, elegancką promenadę. Natomiast w okresie Sylwestra organizowane są tu koncerty i pokaz fajerwerków. Pierwotnie Schlossplaz służył jako poligon wojskowy i plac defiladowy. Dopiero od 1746 roku w połowie XIX wieku stał się parkiem, z którego mogli korzystać także mieszczanie. Pośrodku Schlossplaz góruje Kolumna Jubileuszowa, zwieńczona Condordią, boginią harmonii. Za nią stoi Nowy Pałac, którego architektura, dzięki długiemu okresowi budowy od 1746 do 1807 roku, stanowi mieszankę baroku, klasycyzmu, rokoka i imperium. Aż do drugiej połowy XIX wieku Nowy Pałac był królewską rezydencją królów Wirtembergii. Dziś w pałacu znajdują się ministerstwa rządu kraju związkowego Badenia-Wirtembergia i państwowe pokoje recepcyjne. Stary Pałac był pierwotnie siedzibą pierwszych hrabiów i książąt Wirtembergii. Obecnie mieści się w nim Państwowe Muzeum Wirtembergii. Każdego roku wewnętrzny dziedziniec jest miejscem oficjalnego otwarcia Stuttgart Wine Village i Jarmarku Bożonarodzeniowego.

Nieopodal znajduje się Muzeum Sztuki (Kunstmuzeum), szklany sześcian o wysokości 27 metrów, który przyciąga wzrok szczególnie w nocy, kiedy betonowy rdzeń wnętrza rozpala się, promieniując światłem na Schlossplaz . Kolekcja muzeum obejmuje wybrane dzieła sztuki od XIX wieku do współczesności. Ponadto prezentowane są specjalne tematyczne lub monograficzne pokazy. Inwentarz zawiera najważniejszą kolekcję dzieł artysty Otto Dixa.

Po przekątnej naprzeciwko znajduje się galeria Kunstgebäude, której kopuła zwieńczona jest złotym jeleniem, w którym regularnie organizuje się wystawy sztuki współczesnej. Pierwotny budynek został zniszczony podczas II wojny światowej i przebudowany zgodnie z planami przez architekta Paula Bonatza, który zaprojektował także główny dworzec kolejowy. Pomiędzy Kunstgebäude i Nowym Pałacem znajdują się Ogrody Pałacu Górnego. Tutaj rzuca się w oczy ponura konstrukcja ze stalową szkieletową ramą: Landtag, siedziba parlamentu Badenii-Wirtembergii. Zbudowany w latach 50. XX wieku został celowo zaprojektowany w stylu, który nie umniejsza klasycznej architektury Opery i Teatru Państwowego.

Rzut beretem od powyższych atrakcji mieści się Staatsgalerie Stuttgart. Galeria została otwarta 9 marca 1984 roku i wystawione są w niej arcydzieła począwszy od XIV wieku po sztukę współczesną. Znajdziemy tu prace Rembrandta, Pabla Picassa po Oskara Schlemmera, Joana Miró i Josepha Beuysa.

Jeżeli wolisz zakupy niż kulturę, to prawdziwym rajem będzie dla Ciebie spacer po ulicy handlowej o długość 1,2 km – Königstraße, , która znajduje się tuż obok Schlossplaz , a także Königsbau, najstarszego pasażu handlowego w Stuttgarcie.

Stuttgart kolebka motoryzacji

Stuttgart uważany jest za „kolebką motoryzacji”. To właśnie tu miało miejsce powstanie pierwszego samochodu benzynowego. Dokonali tego Gottlieb Daimler i Carl Benz. W roku 1885 Benz zaprezentował trzykołowy pojazd z silnikiem spalinowym i elektrycznym zapłonem, który rozwijał prędkość 16 km/h. Projekt swój opatentował w roku 1886. Daimler w tym czasie otrzymał pozwolenie na użytkowanie zmotoryzowanego powozu i w czterokołowym pojeździe zamontował swoją jednocylindrową jednostkę. Dzięki tym dwóm inżynierom motoryzacja awansowała na nowy poziom. Obaj nie poprzestali jednak na tych dokonaniach i 2 lata później powrócili z kolejnymi pomysłami. Ich innowacyjność utorowała drogę do nowego świata mobilności i pozwoliła na dalszy rozwój motoryzacji. Dziś 125-letnią spuściznę tych pionierów motoryzacji możemy znaleźć w Mercedes – Benz Muzeum we wschodniej części Stuttgartu. Muzeum otwarto 19 maja 2006 roku. Budynek muzeum ma wysokość 47,5 m, składa się z 9 kondygnacji i 16,500 m² powierzchni. Znajduje się w nim także restauracja, sklep z pamiątkami i centrum sprzedaży. W muzeum znajduje się 1500 eksponatów, z czego 160 z nich poświęcone jest 125-letniej historii marki. Znajdziemy tu między innymi egzemplarze takie jak Mercedes-Benz 600 używany przez królową Elżbietę II, Mercedes-Benz 770 z 1935 roku kupiony przez cesarza Japonii Hirohito, czy Mercedes-Benz W460 z 1979 roku używany przez papieża Jana Pawła II. Spacer po muzeum to niesamowita podróż po historii motoryzacji marki. Cena biletu to 10 Euro, a dojechać można tu S-Bhan 1 Neckerpark oraz autobusem numer 45 lub 46.

W Stuttgarcie oprócz Mercedes – Benz Muzeum znajdziemy również Porsche Muzeum. Otwarto je 31 stycznia 2009 roku. Budynek muzeum to 25 800 m² powierzchni i składa się z 4 pięter. W jego skład wchodzi kawiarnia, sklep muzealny, warsztat oraz archiwum firmy. Całkowita ilość eksponatów muzealnych to ponad 400 pojazdów. Dla wszystkich turystów udostępnione jest muzeum, w którym przedstawione są prawie wszystkie modele Porsche, jakie kiedykolwiek zostały wyprodukowane. W skład nich wchodzą legendarne samochody wyścigowe, eleganckie serie produkcyjne, a także niezwykłe prototypy. Wystawa muzeum to zjawiskowe przedstawienie od początków historii marki po współczesność. Zdecydowanie warto odwiedzić to miejsce będąc w Stuttgarcie. Cena biletu jest taka sama jak w przypadku Muzeum Mercedesa, a dojechać można tu S-Bhan 6 lub autobusem numer 60.

Wino i Stuttgart

Stuttgart to miasto słynące również z produkcji wina. Grzechem byłoby nie spróbowanie Rieslinga, Kernera, czy Müller – Thurgau. W celu zapoznania się z historią wina najlepiej udać się do tutejszego Museum of Viniceculture, gdzie odkryjmy wystawę dokumentującą 2000 lat historii uprawy winorośli. Degustacji lub zakupu możemy natomiast dokonać w sąsiadującej Vinothek. Pod koniec lata w Stuttgarcie odbywa się festiwal wina, gdzie nie tylko można skosztować tutejszych rodzajów trunków, ale także spróbować miejscowej kuchni.

Panorama miasta

Aby zobaczyć fantastyczną panoramę miasta wystarczy się udać do jednego z poniższych miejsc. Pierwszym z nich i chyba najbardziej zaskakującym jest widok z Fernsehturm w Stuttgarcie. Pierwszej betonowej wieży telewizyjną na świecie. Za jej budowę odpowiedzialny był znany inżynier budowlany i budowniczy mostów profesor Fritz Leonhardt. Zamiast po prostu stworzyć funkcjonalny metalowy maszt telewizyjny, wpadł na pomysł, by wykorzystać wieżę jako atrakcję turystyczną z restauracją i platformą widokową. Wieża ma wysokość 217 metrów i otworzono ją w 1956 roku. Punkt widokowy oferuje przecudny widok aż o Schwarzwald. Cena biletu kosztuje 9 Euro, a dojechać tu można U-Bhan 7/8/15 lub autobusem numer 70.

Drugim miejscem z wspaniałymi widokami na miasto jest wieża parku Killesberg. Park obejmuje 50 hektarów i posiada nawet własny pociąg. Odwiedzany szczególnie w sezonie letnim ze względu na mieszczący się w nim basen, mini Zoo, kawiarnie oraz place zabaw dla dzieci. Dojechać tu można U-Bhan 5 lub autobusem numer 44. Bardzo dobry teren do wypoczynku i długich spacerów.

Piękne widoki z góry na miasto można również podziwiać na Eugeneplatz, gdzie stoi pomnik Galilei, która spogląda na miasto w dolinie poniżej lub z jednego z najpiękniejszych punktów widokowych Burial Chapel.

Schweinemuseum

Muzeum Schweine w Stuttgarcie, czyli Muzeum Świni, jest dość śmieszne i dziwne muzeum znajdującym się w starej rzeźni. W 29 pokojach tematycznymi i mieści się ponad 50 000 różnych artefaktów świni, różnego kształtu, koloru i typu. Znajduje się tu również restauracja z tarasem i ogródkiem piwnym, gdzie można zasmakować przysmaków wieprzowych i napić się piwa. Największym i zarazem najśmieszniejszym zaskoczeniem był dla mnie pokój w formie kalendarza urodzinowego, gdzie można było dosłownie zobaczyć jaką jest się świnią. Brzmi zabawnie, prawda? Miejsce choć osobliwe, to mega zabawne.

Stuttgart i schody

Ciekawym faktem jest to, iż Stuttgart jest miastem schodów. Miasto ma ponad 400 kompletów schodów zewnętrznych. Pokonanie wszystkich z nich, to około 20 kilometrów drogi.

Jak sami widzicie Stuttgart to zaskakujące miasto, pełne atrakcji i ciekawych miejsc. Mi najbardziej do gustu przypadły powyższe atrakcje, choć muszę przyznać, że jest tu ich zdecydowanie więcej.

Sylwester jak i Nowy Rok zbliżają się do nas dużymi krokami. Pewnie z tego powodu wielu z Was zastanawia się gdzie wybrać na sylwestra? Tytułem wspomnień i dobrej zabawy w zeszłym roku chciałyśmy Wam zaproponować na sylwestrową noc Budapeszt. Dlaczego taki wybór i na co warto być gotowym w stolicy Węgier dowiecie się z dalszej części posta. Dlatego zachęcamy do czytania.

Budapeszt

Co warto wiedzieć

Do Budapesztu idzie dojechać lub dolecieć na wiele sposób i tu wszystko zależy od nas jaką formę transportu preferujemy. Łatwo zdobyć tani lot lub bilet na bus. Z Polski dojedziemy tu spokojnie Flixbusem i podróż nie jest jakoś przerażająco długa, ale też do najkrótszych nie należy. Najlepsze i najszybsze połączenie z Polski jest z Katowic i trwa około 5-6 h godzin.

Noclegi najlepiej zamówić przez booking.com i wykorzystać zniżki swoje lub jeśli nie posiadacie to od znajomych. Nam udało się zarezerwować w ten sposób pokój 2- osobowy w hotelu 5 gwiazdowy z spa, siłownią masażami i innymi wygodami wliczonymi w cene na 5 dni za 600 zł na osobę. Śmiało stwierdzam, że cena dość niska jak na taki standard z jakim się spotkaliśmy. Korzystać na prawdę można było z wszystkiego bez dodatkowych opłat, a dodatkowo lokalizacja hotelu umożliwiała dojazd do najlepszych atrakcji w bardzo szybki sposób.

Oczywiście obowiązującym językiem jest język węgierski i jest bardzo trudny i jak na pierwszy rzut mało zrozumiały język. W Stolicy Węgier jednak bez problemu porozumiemy się w języku angielskim. Spotkamy się tu z masą turystów jak i tubylców mówiących w tym języku.

Komunikacja miejska funkcjonuje tu bardzo dobrze, choć początkowo brak niektórych informacji na jej temat może sprawić trochę problemów. W autobusach miejskich bilet normalnie kupimy u kierowcy. Inna sytuacja jest natomiast w przypadku tramwajów. Bilety na tramwaj bowiem można kupić tylko w specjalnych automatach i są one w dość dużych odległościach od siebie i nie znajdują się na każdym przystanku tramwajowym. Tak więc jeśli chcemy skorzystać z tej formy transportu to lepiej kupić bilet kilku dniowy lub zaopatrzyć się z góry w kilka biletów jednorazowych. Z taksówkami rzecz ma się podobnie. Nie zamówimy tu taksówki z łapanki taka możliwość, do której przyzwyczaiły nas nasze polskie duże miasta, tu nie istnieje, i tak żeby zamówić taksówkę trzeba uprzednio znać nr telefoniczny i zarezerwować ją dzwoniąc.

Internet jest dostępny w każdym hotelu, restauracji, pubie, czy barze. Jeśli macie pakiet wykupiony w telefonie tu też będzie działać bez zarzutu.

Walutą tu jest forint węgierski, i tu muszę dodać, że po wymianie obie z Moniką czułyśmy się jak po wygranej na loterii. Nagle okazuje się, że masz kilkaset tysięcy forintów w ręce, szkoda tylko, że siła nabywcza tej waluty nie jest tak dobra jak mogło by się wydawać.

Ciekawym zjawiskiem, które zaobserwowałyśmy już będąc na miejscu jest to, że możliwość skorzystania z toalety kosztuje tyle samo co zakup jednej kawy lub herbaty w kawiarni czy restauracji, gdzie po zakupie napoju też można już nie odpłatnie z niej skorzystać.

Przy zakupie kawy też możemy być rozczarowani o ile nie kupimy jej w sieciówkach jak Costa czy Starbaks ( tu wielkość jest zawsze taka sama jak w każdej innej części Europy), a mianowicie jej wielkością, gdyż tu w stolicy pija się zazwyczaj mocne espresso i taka kawa nie przekracza wielkością 70 ml. Jeśli zamówimy kawę białą czyli kawę z mlekiem, cappuccino, latte macchiato, czy jeszcze inny rodzaj kawy dostaniemy kubek wielkości od 150 do max 200 ml. Tak jak więc wielkość nie powala, co wcale nie znaczy, że nie jest smaczna.

Budapeszt I jego czar

Budapeszt jest to stolica, a za razem największe miasto Węgier. Położone w północnej części kraju, nad przepiękną rzeką Dunaj. Formalnie został stworzony w latach 1872-1873 z trzech połączonych ze sobą miast: Budy, Óbudy i Peszu, skąd też wywodzi się jego nazwa. W obecnych czasach Budapeszt to jedna z największych metropolii Europy Środkowej, stanowiąca wielki ośrodek kulturalny, turystyczny i uzdrowiskowy, a także 8 pod względem zaludnienia miasto wśród stolic Europy. Obecny kształt terytorialny przybrał w roku 1950, gdy przyłączono do niego 23 okoliczne miejscowości, dzięki czemu obszar miasta zwiększył się 2,5 raza, zaś ludność – 1,5 raza. Dzisiejszy Budapeszt jest podzielony na 23 dzielnice z własnymi zarządami. Całym miastem zarządza Samorząd Stołeczny (Fővárosi Önkormányzat). Odrębność dzielnic ukazuje ciekawy fakt, że każda z nich zachowała dawne nazwy ulic, co znaczy, że w całym Budapeszcie może być kilka ulic o tej samej nazwie. Dlatego do adresu należy dodawać numer dzielnicy, aby uniknąć nieporozumień.

Nasz wyjazd był połączeniem wyjazdu tanecznego (Arrebatate) organizowanego w tym okresie tu co roku i z coroczną imprezą sylwestrowo-taneczną oraz naszym prywatnym wyjazdem w celach turystycznych i poznawczych.

Właściwe zwiedzanie nie licząc spacerów w trakcie pierwszych dwóch dni spędzonych na warsztatach tanecznych zaczęłyśmy dnia trzeciego pobytu i jako pierwszy punkt do zobaczenia obrałyśmy Plac Bohaterów.

Plac Bohaterów jest jednym z największych, a na pewno najważniejszych placów znajdujących się w Budapeszcie. To tu miało miejsce wiele demonstracji politycznych. Plac to ogromna przestrzeń z przepiękną kolumnadą, majestatycznym pomnikiem Tysiąclecia, sąsiadujący z budynkami Muzeum Sztuk Pięknych oraz Pałacem Sztuki. Architektem takiej aranżacji placu był Albert Schickendanz. Plac poświęcony jest poległym podczas I wojny światowej. Ciekawym faktem historycznym jest to, iż po II wojnie światowej na placu stał pomnik Stalina, który Węgrzy zniszczyli podczas powstania. Następnie władze postawili tu też pomnik Lenina, który po obaleniu komunizmu również usunięto z placu i przewieziono do specjalnego parku pomników. Obecny pomnik Tysiąclecia to 36 metrowa kolumna z pomnikiem archanioła Gabriela, który jak głosi legenda sam doradził pierwszemu królowi Węgier przyjęcie korony. Na cokole kolumny znajdują się również posągi Madziarów, plemienia które zapoczątkowało istnienie państwa. W Muzeum Sztuk Pięknych zebrano jedne z najciekawszych kolekcji obrazów i rzeźby. Znajdziemy tu dzieła Leonarda da Vinci, Rembrandta, Rafaela, Purera, Murilla, a także impresjonistów francuskich i malarzy XX wieku oraz rzeźby Rodina, Thorraldsena i Meuniera. W Pałacu Sztuki natomiast odbywają się wystawy czasowe artystów węgierskich lub zagranicznych, gdyż placówka nie posiada własnych zasobów dzieł sztuki.

Następnym punktem naszego zwiedzania był Zamek Królewski wraz z Wzgórzem Zamkowym.

Najłatwiej tu dostać się za pomocą kolejki. Przy, czym ciekawą informacją jest to, iż bilet w jedną stronę jest droższy niż bilet w dwie strony. Inną opcją jest skorzystanie z autobusu lub busików turystycznych. My wybrałyśmy opcję trzecią w jedną stronę, ze względu na dużą ilość ludzi w tym okresie przy kasie biletowej na XIX-wieczną kolejkę. Jak się okazało nie był to zły wybór, a Pan który nas wiózł udzielił nam kilka ciekawych informacji i drobnych wskazówek, na co warto zwrócić uwagę.

Zamek z zewnątrz można zwiedzać bezpłatnie. Dla turystów tu spacerujących otwarty jest wschodni i zachodni taras oraz dziedziniec. Płatny jest natomiast dostęp do instytucji tu funkcjonujących. Monumentalny budynek Zamku Królewskiego wraz z Wzgórzem Zamkowym zachwyca swoimi barokowymi zdobieniami, pomnikami i fontannami znajdującymi się w różnych miejscach budowli. W południowym skrzydle znajduje się Muzeum Historii Budapesztu, gdzie można się przekonać jak bogatą historię mają Węgry. Z budynku można wyjść na czarujące swym widokiem ogrody południowe, a z zachodniego tarasu będziecie mogli obejrzeć jedną z najpiękniejszych panoram miasta. Co do powstania zamku to został on wybudowany prawdopodobnie w XIV wieku z inicjatywy księcia Sławonii Stefana. Przez lata zamek modyfikowano i rozbudowywano. Ostatni król jaki w nim rezydował Maciej Korwin, rozpoczął budowę zupełnie nowego renesansowego pałacu, chcąc przyćmić wszystkie rezydencje ówczesnej Europy. Jego plany jednak zostały przerwane przez wkroczenie wojsk tureckich. W czasach II wojny światowej zamek uległ praktycznie całkowitemu zniszczeniu. Jego rekonstrukcję zakończono teoretycznie w roku 1976, jednak nadal na terenie zamku prowadzone są prace archeologiczne i rekonstrukcyjne.

Stąd udałyśmy się zobaczyć Kościół Macieja

Kościół zwany jest też Budzyńską Świątynią Koronacyjną. Początki świątyni sięgają XIII wieku, a swą nazwę zawdzięcza Maciejowi Korwinowi, który wziął tu ślub z księżniczką neapolitańską Beatrycze. Oficjalnie nosi wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Podczas okupacji tureckiej urządzono w nim meczet, a sama świątynia doznała wielu zniszczeń. Za panowania króla Franciszka Józefa i na jego zlecenie dokonano tu wielu prac rekonstrukcyjnych, a budowli nadano neogotycki wygląd. Po II Wojnie Światowej stan budynku był tak fatalny, że nowe komunistyczne władze rozważały jego rozbiórkę. Mimo to jednak w 1946 ruiny świątyni zabezpieczono, a w 1951 zaczęto jego odbudowę. Rekonstrukcję świątyni ukończono w 1970 roku.

Ogromne wrażenie i niezliczoną ilość zachwytów zrobiło na nas zobaczenie Baszty Rybackiej i widoków jakie z niej można zobaczyć.

Z tej przepięknej budowli w stylu neoromańskim, powstałej w latach 1895 -1902 według planów Frigyesa Sculeka w miejsce dawnych murów zamkowych, rozciąga się bowiem widok na rzekę Dunaj, Wyspę Małgorzaty oraz Górę Gellerta. Miejsce to jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc przez turystów. Swą nazwę zawdzięcza średniowiecznym rybakom, którzy bronili tej części muru.

Kolejnym zwiedzonym przez nas punktem turystycznym była Góra Gellerta. To nic innego jak wzgórze o wysokości 235 metrów, znajdujące się w I i XI dzielnicy Tabán, na zachód od Wzgórza Zamkowego. Swą nazwę zawdzięcza biskupowi Gellertowi, którego według panującej tu legendy spuszczono ze szczytu w drewnianej beczce przez pogan. Góra przez lata cieszyła się z tego względu złą sławą, a w późniejszym okresie ze względu na panującą w dzielnicy Tabán wysoką przestępczość rejon ten uważano w XIX wieku za bardzo niebezpieczny. Dzisiaj jest doskonałym punktem widokowym, mieści się tutaj muzeum, restauracja, dyskoteka oraz schronisko młodzieżowe, a cały teren wraz wraz ze Wzgórzem Zamkowym i promenadami naddunajskimi należy do dziedzictwa UNESCO.

Po zwiedzeniu i spacerze po Górze Gellerta przyszedł czas na zobaczenie potężnego Mostu Łańcuchowego, który powstał w XIX wieku, a na jego krańcach stoją ogromne posągi kamiennych lwów.

Zmęczone całodniowym zwiedzaniem udałyśmy się na spoczynek i kolację w naszym hotelu.

Kolejnego dnia z samego rana oddałyśmy się zakupom na kiermaszu bożonarodzeniowym w okolicach Bazyliki świętego Stefana i skupiliśmy się na pamiątkach z wyjazdu. Ze względu na ogrom kiermaszu spędziliśmy spacerując między budkami tu około 2 godzin czasu.

Po zakupie pamiątek udałyśmy się coś zjeść i szukając tu dogodnego miejsca znalazłyśmy wyjątkowy sklepik robiący przepyszne kanapki różnego typu.

Po drugim śniadaniu ruszyłyśmy w rejs Dunajcem. Pogoda nie dopisywała, bo w końcu to końcówka grudnia i było dość zimno. Mimo to rejs był udaną formą spędzenia czasu i w spokoju można było podziwiać jak z perspektywy rzeki wyglądają te piękne i monumentalne zabytki, które zwiedziliśmy dnia poprzedniego.

Wieczorem wybraliśmy się na jedną z wielu tu organizowanych imprez sylwestrowych. Każdy jest tu znaleźć imprezę adekwatną do siebie, gdyż ofert nie brakuje i pełno tu dyskotek, barów, klubów i hoteli oferujących ciekawą zabawę sylwestrową. Pokaz fajerwerków w całym Budapeszcie wygląda zjawiskowo i trwa dość długo. Dlatego naszym zdaniem wybór w ubiegłym roku Budapesztu na spędzenie sylwestrowej nocy i kilku dni przed w Budapeszcie był strzałem w 10. Dziś już niestety bez Moniki w tym roku sprawdzam jak prezentuje się Stuttgart i przygotowuje do spędzenia tu Sylwestra 2020. Wyczekujcie niebawem, więc nowego wpisu.

Dolinę Aosty odwiedziłam w grudniu 2019 roku. Spędziłam tam dokładnie 3 dni, z czego jeden przeznaczyłam na spróbowanie swoich sił i podejściu do schroniska Rifugio Vittorio Emanuele II, mieszczącego się na wysokości 2735 m.n.p.m i będącego miejscem spoczynkowym i aklimatyzacyjnym przy wyprawach na Gran Paradiso. Schronisko w okresie zimowym jest nieczynne, a jego otwarcie przypada w okresie od końcówki maja do połowy września. Więcej na ten temat można przeczytać na stronie http://www.rifugiovittorioemanuele.com . Jeśli chodzi o zwiedzanie i odkrywanie alpejskich terenów, to te trzy dni to zdecydowanie zbyt mało, by móc w pełni nacieszyć się pięknem regionu, nie mniej jednak udało mi się co nieco zaobserwować i zobaczyć, czym zamierzam się tu z Wami podzielić.

Co warto wiedzieć ?

Dojazd do Aosty choć nie łatwy, to możliwy na wiele sposobów. Jeśli zamierzamy wybrać dojazd własnym samochodem, to musimy mieć na uwadze to, że jazda włoskimi autostradami jest płatna i nie należy do najtańszych. Przykładowo za odcinek autostrady łączący Courmayeur i Pont-Saint-Martin, zapłacimy około 18 euro. Jeżeli natomiast wybierzemy możliwość jazdy pociągiem, to w przypadku, gdy wyruszymy z Polski nasza wyprawa może być jak Never Ending Story, ponieważ połączenie wygląda mniej więcej w ten sposób Warszawa-Praga-Monachium-Mediolan-Aosta, a cena też nie należy do najniższych. Dość nisko budżetowym dojazdem do Aosty jest podróż busem niestety zarówno z Polski jak i Niemiec nie ma połączenia bezpośredniego i czas podróży w zależy od przewoźnika. Dla przykładu podróż FlixBusem z Katowic trwa około 21 h, z czego ok 3 h to oczekiwanie na przesiadkę. Dlatego polecam podróż samolotem. Jest to bowiem zdecydowanie najszybszy z możliwych dojazdów do Aosty. Dolecieć można do Mediolanu lub Turynu skąd następnie busem w ciągu 2h i 10 minut jesteśmy już na miejscu. Łączna podróż trwa więc od 4 do max 5 h i jeśli uda nam się wbić dobry termin lub wcześnie zaplanować lot, wcale nie musi należeć do najdroższych.

W jakim języku się tu dogadamy? Oczywiście najlepiej było by umieć mówić po włosku. W przypadku braku znajomości języka zwykłe rozmówki wystarczą, w wielu miejscach, hotelach, muzeach i restauracjach dogadamy się tu też po angielsku, czy francusku, przy czym francuski jest tu zrównany prawnie z językiem włoskim.

Nocleg w tym rejonie najlepiej zamówić z wyprzedzeniem (booking, trivago) i w przypadku braku samochodu sprawdzić wcześniej, czy dojeżdża tam miejska komunikacja. Co do cen jeśli będziemy chcieli wynająć coś tu na miejscu musimy się liczyć z tym, że zapłacimy drożej.

Zwiedzanie własnym i wynajętym autem zdecydowanie usprawni i skróci nam dojazd z punktu A do punktu B. Jednak jeśli zdacie się jak ja na komunikację miejską to przyda się kilka informacjo o transporcie publicznym. W Dolinie Aosty lokalny transport tworzy obecnie trzech przewoźników, ale każdy w innej części doliny. W taki oto sposób przewoźnik SVAP obsługuje Aostę i pobliskie miejscowości, a SAVDA i VITA głównie podmiejskie linie od Pont-Saint-Martin do Courmayeur. Z wielu stron przed wyjazdem i przy planowaniu zwiedzania dowiecie się, że dojazd komunikacją miejską dla osób nie posługujących się językiem włoskim może być utrudniony, gdyż przewoźnicy swoje strony on-line prowadzą tylko w tym języku, i, że nie istnieje żadna do tej pory strona łącząca wszystkich trzech przewoźników i jasno wskazująca przejazd z jednej miejscowości do drugiej oraz brak istnienia jakiejkolwiek mapy regionu transportu publicznego. Początkowo bogata w te informacje, które udało mi się uzyskać byłam lekko przerażona i cały czas zastanawiałam się jak ja to ogarnę. Na miejscu jednak okazało się, że nie będzie tak źle jak mi się wydawało. Możliwe, że to łut szczęścia albo moja gadatliwość i pytanie o wszystko obcych sprawiła, iż szybko ogarnęłam jak funkcjonuje tu komunikacja miejska. Najłatwiejszy dojazd można uzyskać do wielu ciekawych miejsc z Aosty z przystanku C. so. Battaglione Ccs Conge. Znajdziemy tu rozkłady jazdy wszystkich trzech przewoźników. Jeśli będziemy jednak szukać rozkładu w internecie często znajdziemy niedokładne informacje lub nie znajdziemy ich wcale.

Internet jest dostępny za równo w hotelach jak i restauracjach. Istnieje też w wielu miejscach możliwość z skorzystania darmowej sieci miasta lub 30 minutowego, darmowego dostępu z Vodafonu logując się przez sms, e-mail, za pomocą konta google lub przez FB, jeżeli nie mamy własnego wykupionego pakietu. Moja sieć jednak działała tu bez zarzutu i dostęp mimo, iż często nie był mi potrzebny miałam cały czas.

W większości miejsc za zakupy lub rezerwacje będziecie zapłacić w stanie kartą. W sytuacji gdy potrzebna będzie wam jednak gotówka, to w całej Aoście jest dość sporo bankomatów, prowizja za wybranie to 4,99 euro. Gorzej jest natomiast w mniejszych miejscowościach, gdzie znalezienie bankomatu może graniczyć z cudem.

Apetyt, a kuchnia regionu

Jak wiadomo nie ważne w jakim rejonie górskim byśmy nie byli nasz apetyt ze względu na wysiłek, długie wędrówki i świeże górskie powietrze zawsze w takich regionach jest wzmożony. Będąc w dolinie z samego rana już zachęcają nas do zjedzenia czegoś, kawiarnie, piekarnie i restauracje, których jest tu niezliczona ilość, a zapach który z nich się wydobywa na wąskie uliczki miasta, aż kusi by usiąść i zjeść coś regionalnego, czy napić się włoskiego espresso. Jedzenie w Aoście jest pyszne choć opiera się na dość prostych składnikach takich jak: ziemniaki, polenta, sery, mięso, czy żytnie pieczywo. Śmiało jednak mogę stwierdzić, że to region w którym dobrze karmią i zaspokoją zarówno nasz apetyt jak i kubki smakowe. Region jest na pewno rajem dla osób lubujących się w serach. Produkuje się tu sery takie jak Fontina, Fromadzo, Toma i Seras będące wyrobami charakterystycznymi tylko dla tego regionu i stanowiącymi dodatek do wielu potraw.

Najpopularniejsze miejscowe dania to: Fonduta (founde z sera Fontina), Carbonnade (duszona na czerwonym winie wołowina z cebulką) ,Riso e castagne, czy steak à la valdôtaine. Te ostatnie danie z pewnością należeć będzie do moich ulubionych.

Co jeśli chodzi o wino w tym regionie? Uprawy winorośli w dolinie Aosty są najwyżej na świecie położonymi plantacjami winorośli i znajdują się nawet na wysokości 1200 metrów n.p.m. Ze względu na ukształtowanie powierzchni przysparzają wielu trudności plantatorom. Nie sposób w tym miejscu posługiwać się sprzętem do uprawy i zbioru więc wszystko muszą robić własnoręcznie. Produkuje się tu najczęściej szczepy do win czerwonych. Między innymi: Pinot Noir, Gamay, Petit Rouge, Moscato, Chardonnay, Pinot Grigio (pinot gris), Petite Arive, Blanc de Morgex. Z przyczyny napotkanych trudności podczas uprawy ilość produkcji jest niewielka, co ma przełożenie na cenę. Najbardziej cenionymi jednak winami tego regionu są deserowe wina wytwarzane w stylu passito, ze szczepu moscato (Chambave) oraz mineralne wina, o aromacie agrestu, powstające z odmiany Petite Arvine, czy wino lodowe Chaudelune.

Będąc w tym regionie polecam zajrzeć do jednego małego sklepiku o nazwie Alpenzu. Można tam kupić nie tylko konfitury, sery, salami, wyroby z alpejskiej czekolady, wina, jak i masę likierów. Szczególnie polecam ten o smaku poziomkowym.

Skoro omówiłam już jedzenie i wina, to czas na kawę. Oprócz standardowych sposobów podawania kawy odnajdziemy tu, również dość nietypowy regionalny sposób podawania tego trunku. Nazywany dokładnie Coppa dell’amicizia o słodko alkoholowym smaku. Do jego przyrządzenia potrzebne są 4 filiżanki świeżo parzonej, aromatycznej arabiki, 6-8 łyżek cukru 2 kieliszków grappy lub wódki, odrobiny czerwonego wina, oraz 4 łyżeczek skórki z pomarańczy lub cytryny. Kawę tak przygotowaną podaje się i pije z drewnianego naczynia zwanego grolla.

Magia zwiedzania i atrakcje

Zadziwiające w Dolinie Aosty jest to, iż z każdego miejsca gdziekolwiek byście się nie udali widać przepiękną panoramę Alp. Ja przechadzając się tu już pierwszego dnia przed dniem spędzonym na wędrówce górskiej popadałam w zachwyt tych krajobrazów. Spacerując uliczkami centrum, gdzie kawiarnie, restauracje i sklepy zaczynały właśnie swoją działalność udałam się do ruin rzymskiego teatru. Zobaczymy tu pozostałości budowli z czasów rzymskich, ruiny amfiteatru, murów miejskich, 2 bram, mostu, forum, świątyń oraz łuku triumfalnego Augusta. Historia miejsca sięga 25 wieku p. n. e., kiedy to właśnie założone zostało właściwe miasto Aosta przez Oktawiana Augusta. Nazywało się wtedy Augusta Praetoria Salassorum i było miastem obronnym mającym bronić szlaków handlowych z Europy Południowej do Północnej. Ruiny teatru jaki murów zachowane są w bardzo dobrym stanie i przepięknie komponują się z górskim widokiem.

W okresie przedświątecznym trafimy tu na uroczy jarmark świąteczny, na którym można kupić masę produktów lokalnych, pamiątek, ręcznie robionych wyrobów i ozdób lub zjeść coś regionalnego, czy napić się gorącej czekolady.

Wracając do zwiedzania ciekawą historię ma również romańska kolegiata Collegiata di Sant’Orso. Wzniesiono ją na przełomie X i XI wieku na miejscu grobowca św. Orso. Święty z pochodzenia był Irlandczykiem, żyjącym w VI wieku, który przyjechał w te tereny, żeby walczyć z szerzącą się tutaj ariańską herezją. Orso walczył także z tutejszą biedą i rzeźbił drewniane chodaki, które rozdawał potrzebującym. Jego dobro i czyny podbiły serca mieszkańców Aosty, którzy do dnia dzisiejszego uważają go za swojego patrona.

Następnie udałam się do placu głównego miasta Piazza Emilio Chanoux. Nazwę swą zasługuje on włoskiemu politykowi, liderowi ruchu oporu, który zginął po oblężeniu Aosty, torturowany w faszystowskim więzieniu w 1944 roku. Najbardziej stylowa budowla na placu to neoklasycystyczny Hotel de Ville. Obecnie pełniący funkcję ratusza. Plac pełni w mieście funkcję kulturalną. Znajduje się tutaj wiele restauracji i barów, gdzie zarówno mieszkańcy, jak i turyści chętnie pijają kawę.

W dolinie Aosty znajduje się wiele średniowiecznych zamków i domów warownych, w tym Châtel-Argent, zamek Saint-Pierre, zamek Fénis, zamek Issogne, zamek Ussel, zamek Sarre, zamek Cly i zamek Châtelard. Mi udało się odwiedzić tylko pierwszą trójkę z nich. Mam nadzieję, że zdołam to nadrobić podczas sezonu letniego 2020 roku.

Dzień wspinaczki zaczęłam od spakowania się i zabrania termosu z kawą. Do miejscowości Point dotarłam na około godzinę 8:00 rano. Stamtąd w dobrym nastroju i obserwując liczne kozice i koziorożce, przekroczyłam most i powędrowałam w lewo od strumienia Savara do doliny. Następnie w lewo na Rif, a potem w Tetras Lyre i przez kręty modrzewiowy las, aż do płaskowyżu Moncorvé. Ruszyłam lekko w prawo i kierując aię szybko w skalne ściany Becca di Monciair, wreszcie docieram do Rifugio Vittorio Emanuele II. Pogoda jaką natrafiłam nie była zbyt uda. Padał wtedy na przemian lekki śnieg z deszczem i teren choć naprawdę piękny był początkowo bardzo zamglony. Całe przejście z krótką pauzą na napicie się kawy zajęło mi 2h 20 minut. Ze zejściem poszło mi zdecydowanie szybciej. Do hotelu dotarłam kompletnie zmarznięta, więc szybko zaparzyłam sobie herbatę i wzięłam ciepły prysznic, wysuszyłam włosy i po 45 minut odpoczynku ruszyłam na spacer, by nacieszyć się jeszcze urokiem regionu i spróbowaniu specjałów i wina. Trzeciego dnia zwiedziłam 3 pobliskie miejscowości, a następnie udałam się na zakupy lokalnych wyrobów i pamiątek.

Nie wszystko udało mi się odwiedzić w te trzy dni, w dolinie jest niezliczona ilość atrakcji i możliwości spacerów po górach, dlatego moim marzeniem jest tu wrócić w sezonie letnim.